“Make me immortal with a kiss.”

(Source: ohmyghellaioranges, via karlamaranicole)

Another day, an ordinary day. My usual routine before I go to my early duty, prepare my things, and prepare myself for a big day. This blog is about a woman who became a part of my life, we’re not related by blood but in God’s eye we’re sisters, she’d taught me a lot of things though her words were mumbled. 3 days of staying with her was one of the best experienced I ever had.

The first day was just “Hi” and “Hello”. Naalala ko pa, when I entered her room, sobrang bigat ng atmosphere. Siyempre ako naman pabida, I greeted them, “Good morning po! Ako po si Krizia, I’ll be your student nurse for the morning shift.” then I smiled, kahit na malungkot silang lahat. On that day, kapag tinatanong ko siya, nakakasagot pa siya. Katulad ng, “may masakit po ba sa inyo?” “nakatulog po ba kayo ng maayos?”. Akala ko, ok lang siya, pero kapag tinitignan ko siya sa mga mata niya, kulang na lang sabihin niya na “hindi ko na kaya” nakikita ko ang sakit kahit di niya sabihin.

The second day, was merely full of hope and survival. Pagpasok ko ng room niya, sinalubong ako ng mother niya, sabi ” ikaw ba ulit ang nurse nya?” tumango ako at ngumiti. Biglang binanggit niya na ang mga pagbabagong nangyari, sabi ng mother niya, “medyo mahihirapan ka ng kausapin siya, hindi na rin namin maintindihan ang sinasabi niya, pagpasensyahan mo na.” then she cried. Nakita ko nga na, hindi na siya nakakapagsalita ng maayos, parang may gusto siyang sabihin na hindi naman namin maintindihan. Nagtanong ulit ang mother niya sakin, “ikaw ba anak, gusto mo ba talagang maging nurse?” ang tagal bago ko nasagot ang tanong. Sabi ko, “opo, minahal ko na rin po ‘to kahit noong una, parang hindi ko kaya.” Sumagot naman siya, “masuwerte ka kasi kayang kang pag-aralin ng mga magulang mo sa ganyang kurso.” Ngumiti lang ako, but I felt something that made my senses come to live, masuwerte nga ba ko? na nakikita ko ang mga ganitong bagay sa harap ko? masuwerte ako in a way na meron akong nakukuhang knowledge, but at one point, mahirap para sa mga katulad ko ang makita ang mga bagay, pangarap at buhay na unti-unting gumuguho sa harap ko.

The third day, crashed my feelings so much.  Nilapitan ko siya, nakatitig siya sakin. Bigla siyang nagsalita, hindi ko naman maintindihan. Hinawakan niya ang kamay ko ng mahigpit. Parang gusto niyang sabihin na salamat, kahit di ko siya maintindihan. Tumulo ang luha ko, bigla akong lumabas ng kwarto. Hindi ko na napigilang umiyak, sadyang mababaw ang luha ko sa mga ganung bagay. Mahirap makita ang mga susunod na eksena. Pumasok ulit ako sa kwarto, patuloy pa din siya sa pagsasalita. Hirap ang pamilya niyang intindihin ang sinasabi niya. Pero wala silang magawa kundi intindihin ang kalagayan niya.

She was diagnosed with a 4th stage breast cancer. Lumaban siya, nakikita kong pinipilit niya, pero nakikita ko din ang hirap niya sa tuwing titingin ako sa mga mata niya. After 2 days, I heard from a fellow student nurse, that she died after she was discharged from the hospital. Nakakalungkot, pero at one point, natapos na ang paghihirap niya. Sa lahat ng naging patients ko sa apat na taon kong pagiging student nurse ko, isa siya sa tumatak ant nagbigay inspirasyon sakin. She’s safe now, in the arms of GOD.

Naalala ko pa, nung unang taon ko sa nursing, laging sinasabi samin, “Death is irreversible, it’s a good thing that we care for them, in that way, we can give them a peaceful death.”